Yüzük..

Yüzük..
Birbiri üzerinde Haktır.
Var gücünle Çabalamaktır.
Yüzük..
En esaslı Emektir.
Kendinden fazla sevmektir.
Yüzük..
Günü gelince evlattır.
"Kırmızı yandı Dur!" dur.
Yüzük..
Seçimdir, geçimdir.
Buldunsa doğrusunu şansdır,
Ve Yüzük..
Alyansdır.
Onu parmağa değil,
Esas olan.. Yüreğe takmaktır.


Hadi kalın sağlıcakla..Sevgiyle..Umutla..

P.〽elisa.. 

Yüreği közden geçen herkes kestaneyi çok sever..

-Al.. Dedi adam..
-Bak! Bu en sevdiğin şey.. Ye sevdiğim.. 
Kadın duraksadı.. Koca bir tebessümle başını "minnet" anlamında hafifçe salladı.. Donmuş parmaklarıyla, adamın sıcacık elinden aldı kestaneyi.. Ve; -
Ahh.. Be adam.. Benim en sevdiğim şey; biraz anlayış. dedi.. "İçinden".. 
Ve el ele yürüdüler caddenin sonuna dek.. Sessizce.. Umutla.. Ve Sevgiyle..  P. elisa..

~Mathi...
~Efendim Dino..
~Neden kestane?
~Çünkü Dino.. Yüreği közden geçen herkes kestaneyi çok sever.. Çok dedim.. Çok; büyük bir kelimedir!..

Hayatın Kaçak Yolcuları' na..

    Öncelikle tüm okurlarıma MERHABA diyerek başlamak istiyorum.. Zira bu eşsiz kelime; "Size benden zarar gelmez." Anlamını taşımaktadır.. Yaşam kıyıma HOŞ GELDİNİZ..

    Aslına bakarsan hayat öyle bir şey ki azizim.. Ne bir dahaki sefere deyince denk geliyor, ne de kaçak bir yolcu misali kenarına asılınca.. Öyle ya da böyle hep bir kargaşa.. Soluğu ensende biten aynasızların telsiz sesleri kadar tüyleri ürperten bir edası olsa da ekseriyetle, biz yine de şükredenlerden oluyoruz Atadan aldığımız aidiyetle.. Ne vakit ki serpiliyoruz göğe doğru ve ne vakit ki bir BAŞAK'ın boynunu eğişiğinin, doluluğundan mütevellit oluşunun idrakına eriyoruz.. İşte o vakit ÖL.meye değil de, OL.maya doğru yürüdüğümüzün hafifliğiyle soluyoruz.Ve her günün aslında bir şekilde HAYR'ımıza olduğuna kanaat getiriyoruz.. Bilemiyorum benim işime öylesi daha yatkın belki de.. Neyse.. Öyle işte..

   Demem o ki azizim; herkese ve her şeye rağmen daima UMUT'a.. SEVGİ'yle..ŞANS'la..ŞÜKÜR'le ve HUZUR'la.. 

  

  Günümüz dün kadar nezih, yarın kadar afiyetli olsun.. Sevgi'm'le..

  P.〽elisa..